31-03-04

Bijna doodgegaan

Door het zalige weer twee dagen op rij skeelertraining. Nu mag ik me nog eens volledig laten gaan ... 't is een goeie voorbereiding op de zware stage week die gaat volgen en donderdag kan ik nog eens langs de kine zodat ik tip top in orde ben om maandag te vertrekken.

dinsdag 30 maart

Rond kwart na zes vertrek ik naar de piste in Tienen ... ik wil ruimschoots op tijd arriveren zodat ik voldoende opwarmingstijd kan benutten. Een heel rustige opwarming doet wonderen voor m'n dieselke. Daarna staat er een snelheids/weerstandsoefening op het programma ... een pyramide gaande van 1 ronde tot 5 ronde en weer terug naar 1 ronde.

Een delegatie nieuwe jongeren is komen opdagen en dat maakt het soms wel wat moeilijk om de oefening correct uit te voeren bovendien moet ik mijn oefening alleen afwerken wat mijn tijden ook niet ten goede komt.

Er treedt vrij vlug verzuring op en ik voel toch wat vermoeidheid in m'n benen van m'n vorige training. Maar zoals gepland ga ik voluit en om de pyramide af te sluiten blijkt m'n laatste snelle ronde nog zeer vlotjes te verlopen. Ik vermoed wel dat ik door deze inspanning morgen de vermoeidheid ga voelen.

woensdag 31 maart

Zoals verwacht de vermoeidheid laat zich voelen. Vandaag mogen we ons op de piste in Kessel-Lo wat concentreren op het middellange werk ... een 5 km. Niemand kandidaat om die samen met mij te rijden ... snif ?

Ik probeer zo goed en zo kwaad mogelijk om die verdomde tijden laag te houden maar door een te snelle start stijgen mijn tijden na amper een paar ronden al pijlsnel tot een veel te hoge 57 sec per ronde met een gemiddelde hartslag boven de 180 s/min die zelfs een ongekende hoogte piekt van wel 193 s/min. Zie ik dat goed ??? Een nieuwe maximum ? Het is niet te beschrijven hoe het voelt om over de grens te gaan.

En dan is er nog zoveel werk aan de winkel om die norm van 23 sec/ronde te halen. Zal ik mijn streefdoel ooit bereiken?

23:00 Gepost door Lieve | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.